ಒಂದು ಹನಿ ಭರವಸೆ ! ಈ ಬದುಕಿಗೆ

ನಗರದ ಆ ಗದ್ದಲದ ನಡುವೆ, ಹಳೆಯ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹೂವು ಮಾರುತ್ತಿದ್ದಳು ಸಾವಿತ್ರಿ. ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಮಲ್ಲಿಗೆ, ಕನಕಾಂಬರಗಳಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಮಗುವಿನ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗೆಗಿನ ಆತಂಕವಿತ್ತು.

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆರು ವರ್ಷದ ಮಗ ರಾಹುಲ್ ಜ್ವರದಿಂದ ಮಲಗಿದ್ದ. ಗಂಡ ಕೂಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬೆನ್ನು ನೋವಿನಿಂದ ಮಲಗಿದವನು ಏಳಲೇ ಇಲ್ಲ. ಈಗ ಇಡೀ ಸಂಸಾರದ ನೊಗ ಸಾವಿತ್ರಿಯ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ.

ಒಂದು ಸಂಜೆಯ ಘಟನೆ:

ಅಂದು ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿದ್ದ ಜನರೆಲ್ಲ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಾವಿತ್ರಿಯ ಬಳಿ ಇನ್ನೂ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಹೂವುಗಳು ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದಿದ್ದವು. ಅವಳು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಯುತ್ತಲೇ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕವರಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

"ಅಮ್ಮಾ, ಹೂವು ಬೇಕಿತ್ತಾ? ದೇವರಿಗೆ ಇಡಲು ತಗೊಳ್ಳಿ," ಎಂದು ದಾರಿಹೋಕರನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಯಾರೂ ಅವಳತ್ತ ತಿರುಗಿಯೂ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೀಮಂತ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಕಾರಿನಿಂದ ಇಳಿದು ಓಡುತ್ತಾ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ಸೂರಡಿ ಬಂದರು.

ಸಾವಿತ್ರಿ ಮೆಲ್ಲನೆ ಅವರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, "ಸಾರ್, ಈ ಹೂವು ತಗೊಳ್ಳಿ. ಮಗನಿಗೆ ಮದ್ದು ತರಬೇಕು, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಹಾಯವಾಗುತ್ತದೆ," ಎಂದಳು.

ಅವರು ಅವಳ ಅವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಮೊದಲು ಬೇಸರ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೂ, ಅವಳ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಕಂಡು ಮನಸ್ಸು ಕರಗಿತು. "ಎಷ್ಟು ಈ ಹೂವುಗಳಿಗೆ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

"ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಸಾಕು ಸಾರ್," ಎಂದಳು ಸಾವಿತ್ರಿ.

ಅವರು ತಮ್ಮ ಪರ್ಸ್‌ನಿಂದ ಐನೂರು ರೂಪಾಯಿ ತೆಗೆದು ಅವಳ ಕೈಗಿಟ್ಟು, "ಹೂವು ನಿಮ್ಮ ಬಳಿಯೇ ಇರಲಿ, ಇದನ್ನು ಮಗನ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಬಳಸಿ," ಎಂದು ಹೊರಟರು.

ಬದುಕಿನ ಪಾಠ:

ಸಾವಿತ್ರಿ ಆ ಹಣವನ್ನು ನೋಡಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಆ ಕ್ಷಣ ಅನಿಸಿದ್ದು—ಬದುಕು ಅದೆಷ್ಟು ಕಠಿಣವೋ, ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರ. ನಾವು ಸೋಲುತ್ತೇವೆ ಎಂದುಕೊಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರು ಭರವಸೆಯ ಕಿರಣವಾಗಿ ಬರುತ್ತಾರೆ.

ಅವಳು ಅಂದು ಕೇವಲ ಹಣವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮನೆಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ "ನಾನು ಬದುಕಬೇಕು, ನನ್ನವರಿಗಾಗಿ ಸಾಧಿಸಬೇಕು" ಎಂಬ ದೃಢ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಹೊತ್ತು ನಡೆದಳು.

"ಸೋಲು ಬದುಕಿನ ಅಂತ್ಯವಲ್ಲ, ಅದು ಹೊಸ ಆರಂಭದ ಮುನ್ನುಡಿ."